یک روز پاییزی

پسر عزیزم سلام امروز شنبه 9 مهر ماه سال 1390 یکی از روزهای نسبتا خنک  پاییزه .من توی هفته 35 بارداری هستم و داداشیت توی دلم کاملا بزرگ شده و تا یه ماه دیگه بدنیا می آد.تو امسال پیش دبستانی هستی و بی صبرانه منتظر بدنیا اومدن داداشی.میدونم از این حالت جسمی من خسته شدی اینکه بازی کردن ،بدوبدو کردن وخیلی کارای ساده دیگه حتی پوشیدن کفش و لباسات برام سخت شده عزیزم تا یه مدت دیگه همه چی درست می شه .امروز صبح وقتی توی مهد کودک کفشات رو درمی آوردی که دمپایی بپوشی گفتی مامان چرا اگه بشینی دلت درد میگیره ؟ گفتم عزیزم چون نی نی توی دلمه و شکمم بزرگ شده و نشستن برام سخته وتو لبخند زدی و گفتی :اگه نی نی بیاد بیرون دیگه خوب می شی ؟ منم گفتم آره.بعد همدیگه رو بوسیدیم ورفتی مهد کودک . مدتیه از مهد کودک خسته شدی و دلت نمی خواد بری حق داری آخه از یک سالگی کارمند کوچولو شدی و همراه همیشگی من .باورت  میشه تا وقتی بچه نداشتم از کار کردن بیرون لذت می بردم اما روزایی که مجبور بودم از خواب ناز بیدارت کنم عذاب وجدان می گرفتم.چه زود این سالها گذشت و تو بزرگتر شدی و مهربونیات به من بیشتر و بیشتر شد.تصمیم گرفتم توی مرخصی زایمان خونه بمونی و قبل از رفتن به مدرسه حسابی از تعطیلات و کنار من بودن لذت ببری فقط خدا میدونه چقدر دوست دارم پسر همیشه مهربون.