دل نوشته ای از سر دلتنگی

حلقه ازدواجم تنگ شده است

استخوان هایم با ظرافت خداحافظی کرده اند

به جایش شستن و روبیدن و پخت و پز آموخته اند

وناخن هایم ... ناخن هایم که دیگرزیبایی دوباره برایشان افسانه است

 بی رنگ ورو شده اندو در حسرت مانیکوری دلبرانه

به جای قلم ونوشتن شعر وقصه

به جای نقاشی بریک بوم خالی

خاطره ای مانده از اوقات تنهایی..........

کتاب دیکته کودکم در دستم جا خوش کرده است

بابا نان داد .. بابا با اَسب آمَد....   بابا...

نامِ من حتی در متن کودکانه دیکته هم نیست

صدای گریه طفل شیرخوارم می آید

که خوراک روز مره اش را در وجودم جستجو میکند

سیر می شود آرام می گیرد لبخند میزند به خواب می رود

باید دیکته  ناتمام را ادامه دهیم

کاش کودکم حروف الفبای بیشتری آموخته بود

آنگاه شایدادامه دیکته امشب جور دیگری می بود

مادَر خَسته است...مادَر دِلش گِرفته است ...

بِهشت زیرِ پایش اَفسانه است....                                           نویسنده:پریسا.م (مامان فرزان)